Urodziła się w 1977 roku w Rybniku. Ukończyła studia w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Opolskiego oraz na Wydziale Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Dyplom z rzeźby uzyskała w pracowni prof. Leona Podsiadłego. Prowadziła Pracownię Gościnną im. Eugeniusza Gepperta przy Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.

Pawela wykorzystuje różne techniki, począwszy od malarstwa, rysunku, kolażu, poprzez rzeźbę, instalacje, site-specific, a skończywszy na wideo. Dla twórczości artystki trudno znaleźć jedną, spójną wykładnię (może poza autonarracyjnością, która jest charakterystyczna dla większości jej prac); realizowała projekty, które można by zaliczyć do nurtu krytycznego (np. podczas pobytu na stypendium we Francji w ramach protestu przeciwko złemu traktowaniu polskich emigrantów wyremonowała łazienkę w zaoferowanym jej studio, utrwalając proces przemiany pomieszczenia na filmie) czy feministycznego (w jednej ze swoich prac zaprojektowała wykrój własnego ciała, w innej – Suczki – udokumentowała obraźliwe komentarze o kobietach zapisane na murach i klatkach schodowych). Jednak twórczość Paweli niełatwo poddaje się prostym klasyfikacjom. Jakiś czas temu świadomie zerwała z paradygmatem „artystki od windowsów”, choć to właśnie prace zainspirowane estetyką i ikonografią wyświetlaczy telefonów komórkowych czy programów komputerowych przyniosły jej popularność i uznanie krytyki.

Ostatnio poszukuje nowego, żywego języka artystycznego dla siebie samej – zainteresowała się etosem romantycznego twórcy, a także formą romantycznego pejzażu. Ważnym punktem odniesienia dla prac Paweli stał się również Śląsk (jego sceneria wykorzystywana jest do wideo-obrazów, a węgiel staje się materią artystyczną rzeźb i obiektów).