Urodził się w 1939 roku w Sławkowie, zmarł w 2009 roku we Wrocławiu. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim.

Należy do najwybitniejszych przedstawicieli poezji konkretnej, prekursorów tego nurtu w sztuce polskiej.
Artystę fascynowało słowo – wyizolowane, analizowane w swojej autonomii, bez konkretnego kontekstu językowego czy odniesienia do rzeczywistości pozajęzykowej.

Pierwsze poematy konkretne tworzył pod koniec lat sześćdziesiątych; oficjalnie zadebiutował w 1968 roku w nieistniejącej już Galerii „Pod Moną Lizą” we Wrocławiu.

Swoje prace od początku określał terminem „pojęciokształty”. Nazwa wprowadzona przez artystę wywodzi się od przestrzennego uformowania słów, cyfr, znaków i doskonale oddaje sens dziedziny, którą się zajmował. Dróżdż  aranżował je w przestrzeni dwu- i trójwymiarowej w myśl zasady, że „poezja tradycyjna opisuje obraz. Poezja konkretna pisze obrazem.”

W swoich pracach często odwoływał się do metafory gry – przywoływanej zarówno w kontekście języka (jedną ze swoich wystaw nazwał wprost Język to gra), jak i stricte egzystencjalnym, przypominającym nieco lejtmotyw Siódmej pieczęci Bergmana (prace Warcaby, Szachy).

Za najbardziej spektakularne dzieła Dróżdża uważane są: Między i Alea iacta est.
W 1977 roku Dróżdż zaprojektował w Galerii Foksal wnętrze, którego białe ściany pokryto równymi rzędami przypadkowo ułożonych czarnych liter, składających się na słowo „między”. Samo słowo nie pojawiało się jednak w zapisie następujących po sobie liter. Artysta zapraszał widza jakby do wnętrza tekstu i do wnętrza słowa „między”.

Drugą z wymienionych prac – Alea iacta est – reprezenował Polskę na 50. Biennale Sztuki w Wenecji w 2003 roku.  Na środku Polskiego Pawilonu stał stół do bilarda, na którym leżało sześć kości do gry. W instrukcji obsługi przygotowanej w 40 językach artysta zapraszał widzów do rzutu, a następnie poszukiwań na ścianach pawilonu pokrytych w całości kośćmi wyrzuconej przez siebie kombinacji oczek. W grze wygrywał ten, kto odnalazł swój układ wśród 46 656 możliwych.

Prace Dróżdża znajdują się kolekcjach muzealnych i prywatnych w kraju (m.in. Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie) i za granicą (m.in. Museum of Contemporary Art w Los Angeles, Schwarz Galeria d’Arte w Mediolanie, Museum of Modern Art w Hunfeld).

W 2001 roku został laureatem nagrody Fundacji Nowosielskich.

Urodził się w 1956 roku w Sosnowcu. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, w pracowni prof. Zbigniewa Karpińskiego (1976–1979) oraz na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1979–1981). Dyplom uzyskał w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego. Po studiach pracował jako asystent w Pracowni Malarstwa i Rysunku na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

W latach 1982–1992 był członkiem Gruppy (Paweł Kowalewski, Jarosław Modzlewski, Włodzimierz Pawlak, Marek Sobczyk, Ryszard Woźniak), z którą wystawiał i uczestniczył w jej akcjach. Był też współzałożycielem i wydawcą pisma Gruppy – „Oj dobrze już”. Owocem undegroundowego okresu „gruppowego” stały się prace na papierze, których ekspresyjna forma korespondowała z zaangażowaniem, z jakim należący do niej artyści występowali w obronie wolności, zabierali głos w kwestiach politycznych, narodowych czy artystycznych.

Kolejny etap w malarstwie Grzyba wyznacza pojawienie się na płótnach zwierząt: nosorożców, królików, motyli, żółwi. Prastary temat zwierzęcia został przez artystę ujęty w dekoracyjnej formie, którą charakteryzuje feeria barw, geometryczność kształtów i bogactwo ornamentów. Ich poetyckość, groteskowość, sensualność odzwierciedla światopogląd artysty, w którym przedstawienie malarskie jest nacechowane myśleniem magicznym i totemicznym, odsyłającym do obecnej w kulturach pierwotnych filozofii jedności człowieka z kosmosem.

Równolegle do malarstwa uprawia twórczość poetycką – zadebiutował jeszcze w czasie studiów we Wrocławiu. Swoje teksty publikował w „Nowym Wyrazie” , „Miesięczniku Literackim”, w piśmie „Oj dobrze już” oraz w publikacji Sztuka Najnowsza. Co słychać i Young Poets of a New Poland.

W 2004 rozpoczął multimedialny projekt Zdania napowietrzne, w ramach którego kolekcjonuje krótkie sentencje poetyckie, „absurdalne haiku” jak mówi i umieszcza je w kontekście zupełnie obcym poetyckim eksperymentom – na billboardach, pocztówkach, ołówkach, kubkach, zmienia je w neony, tabliczki informacyjne. Poprzez zawłaszczenie przestrzeni przeznaczonej dla innego rodzaju komunikatów, artysta wzmacnia siłę ich przekazu, wywołując swego rodzaju suspens.

Urodził się w 1958 roku w Warszawie. W latach 1978–1983 studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni Stefana Gierowskiego. Od 1985 roku pracuje jako adiunkt na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

W 1982 roku (wraz z Ryszardem Grzybem, Jarosławem Modzelewskim, Włodzimierzem Pawlakiem, Markiem Sobczykiem i Ryszardem Woźniakiem) założył formację artystyczną Gruppa; aktywnie uczestniczył we wszystkich jej wystawach i akcjach, był również współwydawcą jej pisma „Oj dobrze już”.

Twórczość Kowalewskiego jest zróżnicowana gatunkowo – obejmuje malarstwo na płótnie i na papierach, wycinanki, rzeźbę (drobne formy w modelinie, gablotki),instalacje i ready mades.

Charakterystyczne dla jego stylu są konceptualno-dadaistyczne komentarze, którymi artysta opatrywał swoje prace. Doczepiane do płócien szarfy, wyeksponowane tytuły wykorzystywał jako kontrapunkt do rzeczywistości przedstawionej, miejsce służącące komentarzom na temat aktualnych wydarzeń historycznych czy politycznych. Te ostatnie, obok problematyki ogólnoegzystencjalnej, stanowiły niezwykle ważny punkt odniesienia dla twórczości Kowalewskiego. Kilka obrazów z tego właśnie nurtu stało się ikonami malarstwa lat osiemdziesiątych (np. Mon cheri bolsheviq).

Od lat dziewięćdziesiątych tworzył serie kolaży, w których skupił się na estetyce codzienności: „Ćwiczenia z estetyki, w jakiej wzrastałem”, „Znaki orientacyjne, które są konieczne, by uniknąć szaleństwa”.

Many, if not all artists spend their whole lives pursuing a single theme. They produce an endless sequence of approximations in the form of novels, musical scores, poems, or paintings.

“Infinity,” a show of Wojciech Gilewicz’s work at Entropia Gallery, reveals the artist’s painting in progress.

Process is always present in Gilewicz’s painting, either as the subject of representation, as a creative method, or as a mode of the painting’s existence which tends toward disappearance and blending with the environment. Sometimes, his paintings are the outcome of technological activities of various professions. At other times, as in his latest project for Entropia, they are installed in urban spaces, exposed to the weather and not-so-predictable human intervention, and remain there for months. In many cases film footage is the only trace of their existence, with video documentation often forming an integral part of the artist’s multi-phase painting projects.

In “Infinity,” the creative process is interrupted. The paintings, cut from it like frames from a film, can be looked at as transitional, as-yet-unfinished forms.

Gilewicz began work on several of the exhibited paintings while on a grant in the U.S. He shifts his gaze from the abstract urban textures to billboards and advertisements, an area of representation in which he discovers traces of destruction. He represents the already represented while documenting the intervention of chance. Several other paintings are autonomous abstract compositions which seem to be accumulations of afterimages of colorful chaos in constant flux and change.

A.J.

Plunderphonics is a term coined by composer John Oswald in 1985 in an essay entitled Plunderphonics, or Audio Piracy as a Compositional Prerogative. It has since been applied to any music made by taking one or more existing audio recordings and altering them in some way to make a new composition” – source: Wikipedia. [...]
In accordance to musical plunderphonics I therefor bring to life a term plundergraphy (Eng. plunder and Gr. graphike) that describes parallel actions undertaken by artists in the visual arts area. Plundergraphy would be then any act of collage techniques’ expansion achieved by combining freely separated images or their fragments, which, as a final effect, heads toward creating a new piece of art. [...]
At the beginning I followed works of Stanisław Dróżdź exposed in the galleries and on reproductions. Later, in the Appendix2 Gallery I shot couple of photos of reconstruction of a work en.: Between. With my cell-phone I photographed the opening of the exhibition: From To. I also copied photos that I had found in the press and Internet. I placed selected pictures on a computer disc and modified them. [...] I decided to paint on canvas some of them, just like paintings. [...]
The main part of photos that are being used is a documentation of the presence of different kinds of objects or persons, where in the background are fragments of visually attractive implementations of Stanisław Dróżdż’s Between and From To. Photos, coming from different sources and situations, turn out to create quite coherent transcript of celebrations of recognizable visual aspects of a piece of art. Combination of the abstract structure of Dróżdż’s letters-signs, that is quoted but not copied, and the reality of objects, persons or situations captured in a moment of taking each photo became a rule that applies to most of my works. Objects, persons and situations are confronting the firmness of their own form with the firmness of the background. This confrontation, when art becomes a background, was captured on the pictures. It became the main reason for me to paint the picture.”
fr. of R. Woźniak’s text